Wednesday 27 September 2017

ಕವಿತೆ


ನಾನು ಕವಿಯಲ್ಲ
ಕವಿತೆಗಳು ನನಗಿಷ್ಟವಿಲ್ಲ !

ಮನದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ
ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರಿ
ಬದುಕ‌ ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯ ಮಜಲುಗಳ
ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುವ
             ಕವಿತೆಗಳು ನನಗಿಷ್ಟವಿಲ್ಲ!

ಸೆರೆ ಹಿಡಿದ‌ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ
ಜಗಕೆ ಬಿತ್ತರಿಸಿ
ಆಸೆ ಕಮರಿದ ನೆನಪುಗಳ
ಜ್ವಾಲೆಯುರಿಸುವ
          ‌ ಕವಿತೆಗಳು ನನಗಿಷ್ಟವಿಲ್ಲ!

ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ ನ್ಯೂನತೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ
ಅಡಿಪಾಯವಾಗಿಸಿ
ಸಾತ್ವಿಕ ಪೋಷಾಕಿನ ಮುಖವಾಡಗಳ
ಪೋಷಿಸುವ
              ಕವಿತೆಗಳು‌ ನನಗಿಷ್ಟವಿಲ್ಲ!

೨೫-೦೬-೨೦೧೬

ಹವಳ ಮಲ್ಲಿಗೆ ನಾಮಕರಣದ‌ ಪುರಾಣ

"ಹವಳ ಮಲ್ಲಿಗೆ" ಅಂದರೆ ಏನು!? ಯಾಕೆ ಈ ಹೆಸರನ್ನು ಇಟ್ಕೊಂದ್ದೀಯ? ಅಂತ‌ ಮೊನ್ನೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯೊಬ್ಬಳು ಕೇಳಿದಳು. ಹಿಂದೆಯೂ ಈ ಕುರಿತು ಹಲವರು ಕೇಳಿದ್ದರು. ಚುಟುಕಾಗಿ‌ ಉತ್ತರಿಸಿ‌ದ್ದೆ.
ಹವಳ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಕೇವಲ ಪದವಾಗಲಿ ನಾನು ಬರೆಯುವ ಸಲುವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಹೆಸರಾಗಲಿ‌ ಅಲ್ಲಾ.
ಇದರ ಪ್ರವರ ಹೇಳುವೆ ಈಗ..

ನನ್ನಜ್ಜಿಯ ತಂಗಿಯರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು‌ ಕಂಬಜ್ಜಿ‌. ಅವರ ಪೂರ್ಣ ಹೆಸರು‌‌ ಕಮಲಮ್ಮ. ಅದ್ಯಾಕೋ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ ಕಂಬಜ್ಜಿ‌ ಅಂತಲೇ ಕರೆಯುತಿದ್ದೆ‌ ೪ ವರ್ಷ ಇದ್ದಾಗ್ಲೂ. ಅಣ್ಣನೂ ಅಷ್ಟೇ. ಕೆಲವರು ಕಂಬಕ್ಕ, ಕಂಬತ್ತೆ ಅನ್ನೋರು. ಅಪ್ಪ ಮಾತ್ರ ಕಮಲ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಅನ್ನೋರು.‌

ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವಾಯಿತೆಂಬ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದ ಮರುದಿನವೇ ಕಂಬಜ್ಜಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿಳಿದರಂತೆ.‌
ಕೆಂಪು ಮುದ್ದೆಯಂತಿದ್ದ ಎರಡು‌ ದಿನದ ಮಗುವನ್ನು ಕಂಡು‌ ಹವಳದ ಮುದ್ದೆಹಂಗೆ‌ ಇದೆ ಮಗು,  ಹೂ ಭಾರದಷ್ಟು ಹಗುರವಾಗಿದಯಲ್ಲೇ ಲಚ್ಚಮ್ಮ ಎಂದರಂತೆ ಅಜ್ಜಿಗೆ.

ಮಗು‌ವಿಗೆ ತಿಂಗಳು ಕಳೆದರೂ‌ ಹಾಗೆಯೇ ಕೆಂಪಗೆ‌ ಹಗುರವಾಗಿದ್ದುದನ್ನು ಕಂಡು ಏಳುಮಲ್ಲಿಗೆ‌ ತೂಕದ ರಾಜಕುಮಾರಿ ಇವಳು ಹವಳಮಲ್ಲಿಗೆ ಎಂದು‌ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ನನ್ನ ಲಾಲನೆ‌‌ ಪಾಲನೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಬಜ್ಜಿ ಬಹುಪಾಲು ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದರಂತೆ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇಂದಿಗೂ ಹವಳಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಆ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಮನೆಯಲ್ಲಿ‌ ಹವಳಮಲ್ಲಿಗೆ ಎಂದು ಅಮ್ಮ, ಅಪ್ಪ, ಅಜ್ಜಿ,‌ ಅಜ್ಜ‌ ಎಲ್ಲರೂ ಆಗಾಗ ಸಂಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನನಗಿಂದು ಅದೆಲ್ಲಾ ಮಸುಕು ಮಸುಕಿನ‌ ನೆನಪು.

ನಾನು ಆಗಿನ್ನೂ ಎರಡನೆಯ ಅಥವಾ ಮೂರನೆಯ‌ ತರಗತಿ ಅನಿಸುತ್ತೆ,‌ ಕಂಬಜ್ಜಿ‌ ದೇವರ ಹತ್ರ ಹೋದರು‌ ಅಂತ ಅಮ್ಮ ತಲೆಗೆ‌ ನೀರು ಹಾಕಿ ಸ್ನಾನ‌ ಮಾಡ್ಸಿದ್ರು.
ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅನಾರೋಗ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಜ್ಜ ನಾನು ಏಳನೆಯ‌ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಹೋಗಿದ್ದು ಮತ್ತು ಒಂಭತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನನ್ನಜ್ಜಿ.

ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗಿ ನಾನಾಗ, ಪ್ರತಿದಿನ ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಅಜ್ಜ‌ ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ ಮಾಡುವಾಗ ನಾನು‌ ಅವರೆದುರಿಗೆ ಕೂತು ಅವರನ್ನು ಅನುಕರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ, ನಂತರ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು‌ ಅಜ್ಜ  ಬಾಯಿಪಾಠ‌ವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅವಿನಯ ಮಪನಯ ವಿಷ್ಣು ಅಂತ ರಾಗವಾಗಿ ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿಕೊಡೋದನ್ನ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೆ.
ಪ್ರಭವ ವಿಭವ ಶುಕ್ಲ ಅಂತ ಸಂವತ್ಸರಗಳನ್ನು ಬಾಯಿಪಾಠ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ, ಭಾನುವಾರ ಸೋಮವಾರ, ಚೈತ್ರ ವೈಶಾಖ, ಪಾಡ್ಯ ಬಿದಿಗೆ ತದಿಗೆ, ಏಕಾದಶಿ‌ ದ್ವಾದಶಿ‌ ಕಾಯಿಸುಲಿಯೋ ದಶಿ  ಅಂತೆಲ್ಲಾ ತಮಾಷೆ ಮಾಡ್ತಾ‌ ಸಾಕಜ್ಜ‌ ಇವತ್ತು ಅಂತಿದ್ದೆ.

ಅಜ್ಜ ನಂಗೆ‌ ರಾಮಾಯಣದ ಕಬಂದ ಬಾಹು , ಜಟಾಯು, ಪುಷ್ಪಕ ವಿಮಾನ, ರಾವಣನ ಹತ್ತು ತಲೆ  ಶೂರ್ಪಣಕಿ, ಉದ್ದ ಬಾಲದ ಹನಂತನ ಸಾಹಸವನ್ನೂ, ಮಹಾಭಾರತದ ಅಭಿಮನ್ಯು, ಘಟೋದ್ಗಜ ಭೀಮನ ಶೌರ್ಯವನ್ನೂ,  , ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ಬೆಂಬಿಡದ ಬೇತಳನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯೇ ಸೇಸಮ್ಮ, ತೆನಾಲಿಯ ಬೆಕ್ಕಿನ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನೂ,‌ ಕೊಳ್ಳಿದೆವ್ವದ ಕತೆಯನ್ನು ಸೀರಿಯಲ್ ಎಪಿಸೋಡಿನಂತೆ ರಾತ್ರಿ ಊಟವಾದ ಬಳಿಕ ಹೇಳೋರು. ಕೊಳ್ಳಿದೆವ್ವ ಮಾಯಾವಿ ರಾಕ್ಷಸರಿಗೆ ಹೆದರಿ, ತೆನಾಲಿ ಬಾಲ ಹನುಮಂತನಿಗೆ  ಕೇಕೆ ಹಾಕಿ, ರಾವಣನ ವಿರುದ್ಧ ಕುಪಿತಗೊಂಡು, ಅಭಿಮನ್ಯುವಿಗಿಂತ ಜಾಣೆ ಆಗಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದೆ.

ನಾನಂತೂ ಪ್ರತಿ‌ ದಿವಸ ಅಜ್ಜನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ತಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂಳಿತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಜ್ಜ ಅಪ್ಪ ಪರಿಶಂಚನೆ ಮಾಡುವಂತೆ ನಾನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜ ನಾನು ಆನೆಕಟ್ಟು‌ ಆಟ, ಗೋಲಿ ಬೋರ್ಡ್ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಉಳಿಸುವ ಆಟ ಆಡ್ತಿದ್ವಿ.

ಆಗಿನ್ನೂ ಶಾಲೆಗೂ ಹೋಗದಷ್ಟು ಪುಟ್ಟವಳು, ಅಜ್ಜಿ ಅರಸೀಕೆರೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಆಗಾಗ ನನ್ನನ್ನು  ಕರೆದುಕೊಂಡು‌ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು, ಒಮ್ಮೆ ಹೋದ ದಿನವೇ ಅಮ್ಮಾ ಎಂದು ಅತ್ತು ಮರುದಿನ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಅಜ್ಜ ಊರಿಗೆ ಕರೆತಂದು ಬಿಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೋದಾಗ ಅಜ್ಜಂಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಕಾಲು ಮಾಡಿ ಮಲಗಿದ್ದೆ, ಅಜ್ಜ ಸರಿಮಲಗು ಪುಟ್ಟಿ ಎಂದರೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದೇನೋ‌ ಆಟ. ಪಾಪ ಅಜ್ಜ ಗದರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ನನ್ನಜ್ಜಿ‌ ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ.. ನನ್ನ ತುಂಬಾ ಮುದ್ದು ಮಾಡೋರು. ಚಕ್ಕುಲಿ, ಕೋಡುಬಳೆ, ಪುರಿಉಂಡೆ ಎಲ್ಲಾನು‌ ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಕೊಡೋರು. ನನ್ನಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿ‌ ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೂ ಹೆದರಿಸುವುದು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ‌ ಬೈಯುವುದು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.

ಒಮ್ಮೆ‌ ದೇವರ ಗುಡಿಯಲ್ಲಿ , ದೇವರುಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಲೋಹದ‌ ಪಿಳ್ಳಂಗೋವಿಯ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಅಜ್ಜಿಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಕದ್ದೊಯ್ದು, ಅದನ್ನು ತೊಳೆದು ಮೇಕಪ್‌ ಮಾಡಿ‌ ಆಟವಾಡಿದ್ದೆ.
ಅದು ‌ಅಜ್ಜಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟರೆ? ನಾನೇ ಕದ್ದಿದ್ದು‌ ಎಂದು ತಿಳಿದರೆ ಎಂಬ ಭಯಕ್ಕೆ ಅಜ್ಜಿ‌ಮನೆಯ ಮುಂದಿದ್ದ ಒಣಗಿದ ಚರಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.

ಮರುದಿನ ಪೂಜೆಯ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣ ಕಾಣದಿದ್ದಾಗ ಅಜ್ಜಿ‌ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಹುಡುಕಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಯಾಕೋ‌ ಸಂಶಯ ಬಂದು ಅಣ್ಣನನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದರು ಅವನು‌ ಇಲ್ಲವೆಂದಾಗ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಧಾನವಾಗಿ‌ ಎಲ್ಲಿದೆ ಕೃಷ್ಣಾ? ಆಟಾಡಿ ಆಯ್ತಾ? ಎಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದೀಯ ಪುಟ್ಟಿ ಅಂತಾ ಅಜ್ಜಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಚರಂಡಿಯ ಕಲ್ಲು ಸಂದಿ‌ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆ.

ಅಯ್ಯೋ‌ ಕೃಷ್ಣಾ ಎನ್ನುತ್ತಾ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ‌ ಕೃಷ್ಣನ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ತಂದು, ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೊಳೆದು ಶುದ್ಧ ಮಾಡಿ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಜ್ಜಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ದೇವರಗುಡಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದರು.
ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಗುಡಿಯಲ್ಲಿನ ಯಾವ ದೇವರನ್ನೂ ಮುಟ್ಟಬಾರದು ಮತ್ತು ಆಡಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬಾರದೆಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿ ತಿನ್ನಲು ಪುರಿಉಂಡೆ ಕೊಟ್ಟು ಆಡ್ಕೊ ಹೋಗು ಎಂದಿದ್ದರು.

ಅಜ್ಜಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ತಲೆಯಿಟ್ಟು ಅದೆಷ್ಟೋ ಕತೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ.
ಕಡಲೆ ಹಿಟ್ಟಿನ ರಾಜಕುಮಾರಿ, ಉಗುರು ಚಿಗುರಿದ ಮರ, ನಾಗಪ್ಪನ ‌ಹರಕೆಗಳು ಮತ್ತು ರಥ ಮಗುವಿನ ಮೇಲೆ‌ ಹಾರಿಹೋದ ಪವಾಡದ ಕತೆ, ಅಜ್ಜಿಯ ಹಾರನಹಳ್ಳಿಯ‌ ದಿನಗಳು, ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ;  ಗೋಪಿಕೆಯರ ಬಟ್ಟೆ ಕದ್ಕೊಂಡು‌ ಮರದ ಮೇಲೆ ಕೂತು‌ ಪಪ್ಪಿ ಶೇಮ್ ಮಾಡಿದ ಪೋಲಿ ಕೃಷ್ಣನ ಕತೆ, ಅಜ್ಜಿ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಹಾಡೇ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ರು‌ "ಪುನ್ನಯ್‌ ಮರತ್ ಮೇಲೆ ಎಂಗಳ್ ಗೋಪಲನ್‌, ಪಿಳ್ಳಂಗೊಳಲ್ ಊದುಂಬೂದು‌" ಅಂತ ನಂಗಿನ್ನೂ‌ ಆ ಹಾಡು ನೆನಪಿದೆ.

ಅಜ್ಜಿ‌ ನಂಗೆ‌ ಎಷ್ಟೋಂದು ಹಾಡು‌‌ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ರು. ಒಂದಾಲದೆಲೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ ಆದಿಶೇಷನ‌ ನೋಡಬನ್ನಿ., ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಸ್ತೋತ್ರ, ಆಮೇಲೆ ಸ್ವತಂತ್ರ್ಯ‌ ದಿನಾಚಾರಣೆಗೆ ಅಜ್ಜ ಬರೆದ ಮೆರೆಯಲಿ‌ ಬಾವುಟವು ಹಾಡು, ಅಜ್ಜ ಮನೆಯ ದೇವರ ಮೇಲೆ ಬರೆದ ಅಪರಾಧಗಳ ಮರೆತು ಕೃಪೆತೋರೊ ದೇವ‌‌.

ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲಾ ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ‌ ಒಂದು ಹಾಡು ಬರೆದಿದ್ದರು‌. ಅಶು ಬಂಗಾರಿ, ನಮ್ ಪುಟ್ಟು ಬಂಗಾರಿ, ಅಶು ಬಂಗಾರಿ ನಮ್ಮ ಜಾಣ ಬಂಗಾರಿ, ನಮ್‌ ಮೋಟು‌ ಬಂಗಾರಿ ಅಂತಾ. ಅಜ್ಜಿ‌ ಅಂತಾ ಕೂಗಿ‌ ಅಜ್ಜಿ ಬಳಿ ಓಡ್ತಿದ್ದ ನಾನು, ಕೈ ಚಾಚಿ ಕರೆದು‌ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ತೊಡೆಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು ಅಜ್ಜಿ.‌ ನಮ್ಮೂರಿನ ಹಿರಿಯರು ನನ್ನನ್ನು ಮರಿ ಲಚ್ಚವರು ಅಂತ ರೇಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ನೋಡೋಕೆ ಅಜ್ಜಿಯ ರೂಪ ಹೋಲುತ್ತೇನೆ ಅಂತ. ಕೆಲವು‌ ಅಜ್ಜಿಯ ಗುಣಗಳು ವಂಶವಾಹಿಯಾಗಿ ಬಂದಿರುವುದು ಹೌದು. ನನ್ನದು‌ ನನ್ನಜ್ಜಿಯದು ಅಪ್ಪಂದು ಒಂದೇ ಬ್ಲಡ್ ಗ್ರೂಪ್.

ನಂಗೆ ಆ ದಿನಗಳು ಇಷ್ಟ. ಅಜ್ಜಿ ಅಜ್ಜ ಕಂಬಜ್ಜಿ‌‌ ಎಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ತಳುಕು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದೆ ಈ‌ ಹವಳಮಲ್ಲಿಗೆ.
ನಂಗೆ ನನ್ನ ಪರಿಚಯ ಕೊಡುವ ಹೆಸರು ಹವಳಮಲ್ಲಿಗೆ, ನನ್ನ ನೆನಪುಗಳ ಜೊತೆ ಬಾಂಧವ್ಯಗಳನ್ನು ಕೂಡಿಸುವುದು ಹವಳಮಲ್ಲಿಗೆ. ನನ್ನಜ್ಜಿ‌, ಅಜ್ಜ, ಬಾಲ್ಯದ ಚಿತ್ರಪಟ ಈ ಹವಳಮಲ್ಲಿಗೆ‌.

ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಜ್ಜಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನನಗಿಟ್ಟ‌ ಹೆಸರು ಹವಳಮಲ್ಲಿಗೆ. ಪಾಪ ಅವರಿಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಹೇಳಿದೆ ಅಂದರೆ...‌
ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ CHORAL JASMINE ಎನ್ನುವ ಪದವಿದೆ. ಭಾಷಾಂತರದಲ್ಲಿ ಹವಳಮಲ್ಲಿಗೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಹವಳಮಲ್ಲಿಗೆ ಎಂಬ ಪ್ರಯೋಗವಿಲ್ಲ.
CHORAL JASMINE ಎಂದರೆ "ಪಾರಿಜಾತ"‌. ಇದು ಒಂದು ಹೂವು.

Tuesday 15 July 2014

ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಹೀಗೂ ಆಗುವುದುಂಟು

A  state 


ಎಷ್ಟೋಸಲ ನಿದ್ದೆಯಿಂದೆದ್ದು ನಾ ಎಲ್ಲಿದ್ದೀನಿ ಎಂದು ಗಾಬರಿಗೊಂಡು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡದ್ದಿದೆ, ಬರಬರುತ್ತಾ ನನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಜಗತ್ತು ಮತ್ತು ಜನಗಳ ಪರಿಚಯವನ್ನು ಮೆಲುಕುತ್ತಾ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಿದೆ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಸೋಜಿಗವೇನೆಂದರೆ ಅದೂಂದು ದಿನ, ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗು ಎಚ್ಚರವಾಗಿ ಎದ್ದು ಕೂತವಳಿಗೆ ಕಾಡಿದ್ದು 'ನಾ ಯಾರು'? ನಾ ಎಲ್ಲಿದ್ದೀನಿ? ಯಾಕಿಲ್ಲಿದೀನಿ... !!!???

ಹಾಸ್ಟೆಲ್, ರೂಮ್ ಮೆಟ್ಸ್, ಕಾಲೇಜ್, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಉಹೂಂ ಯಾರೂ ಯಾವುದೂ ನೆನಪಾಗದೆ ಅರ್ಥವಾಗದೆ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಘರ್ಷಣೆಯ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಯಾದ ತಲೆನೋವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರಳೆಂದು ತಲೆಗೂದಲ ಬಿಗಿಹಿಡಿದು ಕೂತಿದ್ದು. ಕಣ್ಣು ತೇವವಾಗಿತ್ತು, ನಡುನೆತ್ತಿ ಉರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಎದ್ದು ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ರೂಮಿನ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ನಿಂತವಳಿಗೆ ಮುಂಜಾವಿನ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮರೆತಂತೆ ಅನಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಸ್ಮೃತಿಗೆ ತಾಗಿ ಮನಸು ಶಾಂತವಾಯಿತು.

ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳುವ ಮುನ್ನ ದೇಹ ಹಾಗೂ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರತಿರೋಧ ಒಡ್ಡುವುದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ. ಹೂಸತನದಲ್ಲಿನ ಅಪೇಕ್ಷೆಗಳ ಜೊತೆ ಆತಂಕಗಳೂ ಗೂಡುಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದರ ಫಲಿತಾಂಶ ಈ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು ಎಂಬುದು ಅರಿವಾಗುತ್ತಿದೆ.

"Ignorance gives pleasure" ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನೂರರಷ್ಟು ಸತ್ಯ. ವಿಚಾರಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ತಿಳುವಳಿಕಸ್ಥರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದರೆ, ವಿವೇಕ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೆ, ಅದಕ್ಕೆ ನಂಗೆ ಇದ್ಯಾವುದೂ ಬೇಡವಾಗಿರೋದು. ಮುಗ್ಥತ್ವ ಮತ್ತು ಸಾತ್ವಿಕತೆಯ ಬದುಕು ಕಲ್ಪಿತವಾಗಿರೋವಾಗ ವಾಸ್ತವದ ಕಠಿಣತೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೇ ಸಾಗಬೇಕೆಂಬ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಅಸಹಾಯಕಳನ್ನಾಗಿಸುತ್ತೆ.

ಅಂದು ಮೊದಲುಗೊಂಡ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಬೆನ್ನಟ್ಟುತ್ತಲೆ ಸಾಗಿ ಬಂದಿವೆ. ನನ್ನೊಳಗಿನ ನನ್ನ ಹುಡುಕಾಟದ ಪ್ರಥಮ ತಂತು ಅದೆಂಬುದು ಖಾತ್ರಿಯಾಗಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗಂತೂ ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತಲಿವೆ. ಹುಟ್ಟು ಸಾವು ಕರ್ಮ ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞೆ ಹೀಗೆ ಏನೇನೋ. ಸಂತಸ ಹಾಗು ಸಂತೃಪ್ತಿಯ ನಡುವಿನ ಸಣ್ಣ ಎಳೆಯಶ್ಟಿನ ಅಂತರದ ಅರಿವಿನ್ನೂ ಮೂಡಬೇಕಿದೆ, ಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎಂದಿಗೂ ಭಿನ್ನವೇ, ಆದರೆ ಇವೆರಡರ ಸಾಮ್ಯ ಇರುವುದು ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿ, ಹಾಗಾಗಿ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ತಯಾರಾದರೆ ಯಾವುದೇ ಸ್ಥಿಯನ್ನಾಗಲಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ದಾಟಬಹುದು.

ಸದಾ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆಯ ಕೊಟೆಯಲ್ಲೇ ಬೆಳೆದವಳಿಗೆ ಬದುಕಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಹಾದಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ತಡವರಿಸುವಂತಾಗಿದೆ.


ಹೀಗೊಂದು ಬದಲಾವಣೆ


a father & a daughter 

ವರುಷಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೆ ನಡೆಯೋ ಜಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ , ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಅಂಗಡಿ ಸಾಲಿನ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕಂಡಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬೇಕು ಕೊಡಿಸು ಅಂತ ಅಮ್ಮನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಎಳೆಯೋದು, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಆಟಿಕೆಯೋ ಇಲ್ಲಾ ಸರಾ ಟೇಪು ಬಳೆಯೋ ಕೊಡಿಸಿ ಕೈ ಭದ್ರವಾಗಿ ಹಿಡಿದು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಅಪ್ಪನ ಬಳಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ದುಂಬಾಲು ಬೀಳೋ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಅಪ್ಪಾ ಅಂತ ಕೈ ಎಳೆದು ಅಂಗಡಿಯ ವಸ್ತುವಿನೆಡೆಯೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ಅಪ್ಪನೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ ನಗುತಿದ್ದೆ, ಅಪ್ಪ ನಕ್ಕು ಅಂಗಡಿಯವನಿಗೆ ಅದೇನೇನು ಬೇಕೋ ಮಗೂಗೆ ಕೊಡಪ್ಪ, ಎಷ್ಟು ಆಗತ್ತೆ ಹೇಳು ಎಂದು ಷರಟಿನ ಜೇಬಿಗೆ ಕೈಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು.

ಹುಡುಗ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದಾನೆ ಕೈತುಂಬಾ ಸಂಭಾವನೆ, ಕೇಳಿ ನೋಡಿರೋ ಹುಡುಗ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಮ್ಮಾ ಎಂದುದಕ್ಕೆ ಮರುಮಾತಾಡದೆ ಹೊರಟುನಿಂತೆ. ಒಳಗೊಳಗಿನ ಆತಂಕ ಹಿಂಜರಿಕೆ ಇಣುಕುತ್ತಿದ್ದರು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಉತ್ತರಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದೆ.

ಮೊದಲು ಮಾತು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ಅವನೇ ಹುಡುಗಿ ಹೀಗೆ ಇರಬೇಕೆಂಬ ಪಟ್ಟಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ, ಇನ್ಮಧ್ಯೆ ತಡೆದು ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ ಆದರೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಅಥವಾ ಹೋಗದಿರುವ ನಿರ್ಧಾರದ ಆಯ್ಕೆಯ ಹಕ್ಕನ್ನು ನನಗೇ ಕೊಡಬೇಕಾಗಿ ಕೇಳಿದೆ, ಆದರೆ ಅವನ ಅಸಮ್ಮತಿ ಕೇವಲ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರುವುದಲ್ಲದೇ, ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಹಕ್ಕಿನಮೇಲೂ ಇತ್ತು .
ಬೇಕೆಂದೇ ಮರುಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ - " ಅಪ್ಪ ಇದುವರೆಗೂ ನಾ ಕೇಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೊಡಿಸಿ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ಮದುವೇ ಎಂದಾದರೆ ಅಪ್ಪನ ಬಳಿ ಹಣ ಕೇಳೋದು ಸರಿಯಲ್ಲ, ಒಂದೋ ನಾ ದುಡಿಬೇಕು ಇಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಮದುವೆಯಾದವನ ಬಳಿ ನನ್ನ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳಿಗೆ ಅವಲಂಬಿಸಬೇಕು, ಹಾಗಾಗಿ ಏನು ಮಾಡ್ಲಿ? "

ಅವನ ಉತ್ತರ- ಹೌದು ನಂಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗತ್ತೆ ಮದುವೆಯಾದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ಗಂಡನಬಳಿ ದುಡ್ಡು ಕೇಳೋದು ಕಷ್ಟನೇ, ಹಾಗೇ ಏನಾದ್ರೂ ಬೇಕು ಅಂತ demand ಮಾಡೋದಕ್ಕೂ ಆಗಲ್ಲ, ಅವನೇ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಕೊಡಿಸಬೇಕು ಏನಾದರೂ ಅಷ್ಟೇ, ಎಂಬುದಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸಂಭಾಷಣೆ ಮುಗಿಯಿತು.

ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ರಾಜಕುಮಾರ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ನನ್ನದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ಬದುಕಿನ ಹುಡುಕಾಟ ಹುಡುಗಾಟವಲ್ಲ, ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ಒಂದು ವಾರ ಕಳೆಯಿತೇನೋ, ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಸಂಬಳದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲೇ ನಿರ್ವಹಣೆಗಳು ಶುರುವಾಗಿದೆ.

ಪ್ರತಿದಿನ ಜಾತ್ರೆಯಂತೆಯೇ ಇರುವ ಈ ಊರು, ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸಲು ಇಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ, ಬೇಕೆಂದಾಗ ಬೇಕಾದದ್ದು ಕೊಡಿಸಲು ಅಪ್ಪ ಯಾರಿಲ್ಲ. ಕಳೆದುಹೋಗದಂತೆ ನಾನೇ ನನ್ನ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಕನ್ಯಾದಾನದ ಪುಣ್ಯ ಪಡೆಯಲಿಚ್ಚಿಸುತ್ತಿರೋ ಅಪ್ಪ, ಸಾತ್ವಿಕ ಗೃಹಿಣಿಯಾಗಿ ಸುಖವಾಗಿ ಬದುಕಲಿ ಎಂದೆನ್ನುಕೊಳ್ಳುವ ಅಮ್ಮ, ನೀನೊಬ್ಬಳೇ ಅಲ್ಲಾ ನನಗೂ ಬದುಕಿದೆ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಲೊಬ್ಬ ಅಣ್ಣ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನತ್ತಲೇ ಎದುರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.


ಮಳೆಹನಿ





ಮಳೆಹನಿಗಳ ಜೊತೆ ಅದೇನೋ ಸಾಂಗತ್ಯ !
ಪ್ರತಿ ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲೂ ಅದೇ ಹೊಸತನ... ಸ್ವಂತಿಕೆಯ ಭಾವ!!

ಆದ್ರೆ ಮಳೆಗೆ ??? ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಅನ್ಸತ್ತೆ ... !
ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನೆನೆಸುತ್ತೆ, ನೆನಪುಗಳನ್ನ ನಂಟುಹಾಕುತ್ತೆ!!
ಸಾರ್ವತ್ರಿಕವಾಗಿಬಿಡತ್ತೇನೋ !(?)...
ನಂಬಿಕೆ ಅಷ್ಟೇ ನಮ್ಮದಾ ?...

ಹುಡುಕಾಟ



ಹೀಗೊಂದು ಪಯಣ  

ಬೆಂಗಳೂರು ಸೇರಾಯ್ತು, ಕೆಲ್ಸಾನು ಸಿಕ್ಕಾಯ್ತು , ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಕಂಡಿದ್ದ ಕನಸುಗಳು ಇದಲ್ಲ ಆದರೆ ಇದೇ ಅದರ ಜಾಡು.
ಇದ್ಯಾಕೋ ಒಂಥರಾ ವಿಚಿತ್ರ ಗೊಂದಲಗಳು, "ನೀ ಮಾಯೆಯೊಳಗೋ ಮಾಯೆ ನಿನ್ನೂಳಗೋ" ಅಂತಾರಲ್ಲ ಹಾಗೆ, ನಂಗೇನ್ ಬೇಕು? ಯಾಕ್ ಬೇಕು? ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಈ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರೋ ಬದುಕಿನೊಟ್ಟಿಗೆ ಮಾಡ್ಕೊಳೋದಾದ್ರೂ ಹೇಗೆ?

ಆಸೆ ಇರ್ಬೇಕು, ನಿರ್ಭಾವುಕತೆ- ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಉತ್ಸಾಹಗಳನ್ನ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ. ಜಡತ್ವ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ? ಅಥವಾ ಈ ಸೋಮಾರಿತನವಾ ? ಆಲಸ್ಯ ಅಂತಾರಲ್ಲಾ ಅದೇ ಇರ್ಬೋದ ? ಹಾಗಿದ್ರೆ ಸನ್ಯಾಸತ್ವ!!!?

ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ ಕುಣಿಸ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋ ದುರಾಸೆಯ ಹುಂಬ ಹುಡುಗಿಗೆ ಪುಟ್ಟದೊಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಞಾತವಾಗಿ ಬಾಳೋ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದರ ಅರಿವೂ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ. ಯಾಕೀ ಬದಲಾವಣೆನೋ ನಾ ಕಾಣೆ.
"ನೀ ದೇಹದೊಳಗೋ ದೇಹ ನಿನ್ನೊಳಗೋ... ನೀ ಕನಸಿನೊಳಗೋ ಕನಸು ನಿನ್ನೊಳಗೋ" ಅಂತ ನನ್ನ ನಾನು ಕೇಳಿಕೊಂಡರೂ ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲ.
ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಆಗಬೇಕು ಅನ್ನೋದಾದ್ರೆ ಹಠ ಛಲ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಅನ್ನೋ ಇವುಗಳೇನೇನನ್ನೋ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪೋಷಿಸುತ್ತಾ ಸಾಕುತ್ತಿರಬೇಕೇನೋ ?
ಹಳ್ಳಿ ಮನೆ ಕಾಡು ನೀರು ನಿಶ್ಶಬ್ಧ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾಗೋ ಜೀವನ ಆಹಾ ... ಜನ್ಮಾಂತರದ ಬೇತಾಳದಂತೆ ಕಾಡ್ತಿರೋ ಕನಸು, ಕೈಗೆ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಟ್ಯಾಬ್ಲೆಟ್ ಕೊಟ್ಟ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಬದಲಾದೀತೆ ? "ನೀ ಅಮಲಿನೊಳಗೋ ಅಮಲು ನಿನ್ನೊಳಗೋ" ... ಅಮಲು ಆತಂಕಗಳ ಸರಿಸಿ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನೀ ನಡೆಸು ಹರಿಯೇ ಎಂದಷ್ಟೇ ಮನಸು ಬೇಡುತಿದೆ. 


Saturday 17 November 2012

ಕಡಲೆ ಹಿಟ್ಟಿನ ರಾಜಕುಮಾರಿ

2
ರಾಜಕುಮಾರಿ 

ಊರೆಲ್ಲಾ ತಿರುಗಿ ಕುಣಿದು ಬಂದವಳಿಗೆ ಅಜ್ಜಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ತಲೆ ಇಟ್ಟು ಕಣ್ಣು ಆಡಿಸುತ್ತಾ, ತಾರೆಗಳನ್ನು ಕೂಡಿಸುತ್ತಾ ಕತೆ ಕೇಳುವುದು ಅಂದರೆ ಮುದ್ದಾದ ಮೋಜು. ಕಡಲೆ ಹಿಟ್ಟಿನ ರಾಜಕುಮಾರಿಯ ಕತೆ ಹೇಳು ಅಜ್ಜಿ ಅಂತ ಒಂದೇ ರಾಗ, ಹೋದವಾರ ಇನ್ನೂ ಅದೇ ಕತೆ ಹೇಳಿದ್ನಲ್ಲ ಬಂಗಾರಿ ಅನ್ನೋದು ಅಜ್ಜಿಯ ಹಿತವಚನ ಆದರೂ ನನಗಂತೂ ನಿರಾಶೆ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಬಾರಿ ಕತೆ ಆಲಿಸುವಾಗಲು ಮರುಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹೊಸ ಹಳೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು. ಅಜ್ಜಿ ರಾಕ್ಷಸಂಗೆ ರಾಕ್ಷಸಿ ಇಲ್ವಾ ? ರಾಕ್ಷಸ  ರಾಜಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಮದುವೆ ಆಗ್ಬೋದ ? ಅಜ್ಜಿ ರಾಜಕುಮಾರ ಎಲ್ಲಿರ್ತಾನೆ ? ರಾಜಕುಮಾರನಿಗೆ ರಾಜಕುಮಾರಿಯ ಗುರುತು ಹೇಗೆ ಸಿಗತ್ತೆ ? ಅಜ್ಜಿಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಉತ್ತರ ನೀರು ಕುಡಿದಷ್ಟು ಸುಲಭ, ನನಗೆ ಆ ಉತ್ತರಗಳಿಂದಲೇ ನೆಮ್ಮದಿ ಹಾಗೂ ಅವುಗಳೇ ಸತ್ಯ. 

ರಾಜಕುಮಾರನ ರೂಪ ಧರಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದ ರಾಕ್ಷಸನಿಂದ ಪಾರಾಗಲು ಅವಳು ತನ್ನದೇ ರೂಪದ ಕಡಲೆ ಹಿಟ್ಟಿನ ಬೊಂಬೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಟ್ಟಿದ್ದು, ಬೊಂಬೆಯೇ ರಾಜಕುಮಾರಿ ಎಂದು ನಂಬಿದ ರಾಕ್ಷಸ ಕಡಲೆ ಹಿಟ್ಟಿನ ರಾಜಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಒಯಿದದ್ದು. ಹದಿನೆಂಟು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಛಾಯೆಗಳೀಗ ನೆನಪಿನ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಮೂಡೋ ಬೆಳದಿಂಗಳ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು. 
ಆ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬರುತಿದ್ದ ರಾಜಕುಮಾರಿ ಪಾತ್ರ ನಂಗೆ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರವಾಯಿತು, ರಾಜಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಹಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಬಂದಿದ್ದ ಮಾರುವೇಷಿ ರಾಕ್ಷಸ, ರಾಜಕುಮಾರನನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವ ರಾಜಕುಮಾರಿ ಮನಸಲ್ಲಿ ಕರಗಿಹೋದರು. 
ಮಗಳ ಮದುವೆಯ ಗುಂಗಲ್ಲೇ ಕಾರ್ಯನಿರತರಾಗಿರುವ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ, ಮನೆ ಮನತನ ಹಣ ಅಂತಸ್ತು ಖರ್ಚು ವೆಚ್ಚ ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ವಿಚಾರ, ಆಗಾಗ  ಬರುವ  ಮದುವೆಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪಗಳು ಕಿವಿ ಬಡಿಯುತ್ತಲೇ ಇವೆ, ಅದೇನೋ ದಿಗಿಲು ನನಗೆ, ಎಲ್ಲೋ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಿನೇನೋ ಎನ್ನುವ ಆತಂಕ, ಆವರಿಸಿರುವ ಗೊಂದಲ. ರಾತ್ರಿ ಕನಸಲ್ಲೂ ಕಾಡುವ ನಿರ್ಭೀತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು; ನಿಂತು ಹೋಗುವ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥ, ಮದುವೆಯ ಮಂಟಪದಿಂದ ಓಡಿಹೋಗುವ ನಾನು, ಹಾದುಹೋಗುವ ಮಾರುವೇಷದ ರಾಜಕುಮಾರನ ಭಿತ್ತಿ. 

ಮತ್ತದದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ! ಬಂದವನು ರಾಜಕುಮಾರನೇ? ಲ್ಲವೇ? ಗುರುತು ಹಿಡಿಯುವುದಾದರು ಹೇಗೆ ? ಕಡಲೆ ಹಿಟ್ಟಿನಂತ ಉಪಾಯವೇನಾದರು ಸಿಗಬಹುದೇ? ಈಗಲೂ ಅದೇ ಸ್ಥಿತಿ, ಹುಡುಕಾಟದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸುಳಿವಿನ ಅಪೇಕ್ಷೆ! ಕತೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಲಿಕ್ಕೆ ಇಂದು ಅಜ್ಜಿ ಇರಬೇಕಿತ್ತು, ತಲೆ ನೇವರಿಸಿ ಮಲಗಿಸಬೇಕಿತ್ತು.