Tuesday 15 July 2014

ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಹೀಗೂ ಆಗುವುದುಂಟು

A  state 


ಎಷ್ಟೋಸಲ ನಿದ್ದೆಯಿಂದೆದ್ದು ನಾ ಎಲ್ಲಿದ್ದೀನಿ ಎಂದು ಗಾಬರಿಗೊಂಡು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡದ್ದಿದೆ, ಬರಬರುತ್ತಾ ನನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಜಗತ್ತು ಮತ್ತು ಜನಗಳ ಪರಿಚಯವನ್ನು ಮೆಲುಕುತ್ತಾ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಿದೆ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಸೋಜಿಗವೇನೆಂದರೆ ಅದೂಂದು ದಿನ, ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗು ಎಚ್ಚರವಾಗಿ ಎದ್ದು ಕೂತವಳಿಗೆ ಕಾಡಿದ್ದು 'ನಾ ಯಾರು'? ನಾ ಎಲ್ಲಿದ್ದೀನಿ? ಯಾಕಿಲ್ಲಿದೀನಿ... !!!???

ಹಾಸ್ಟೆಲ್, ರೂಮ್ ಮೆಟ್ಸ್, ಕಾಲೇಜ್, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಉಹೂಂ ಯಾರೂ ಯಾವುದೂ ನೆನಪಾಗದೆ ಅರ್ಥವಾಗದೆ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಘರ್ಷಣೆಯ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಯಾದ ತಲೆನೋವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರಳೆಂದು ತಲೆಗೂದಲ ಬಿಗಿಹಿಡಿದು ಕೂತಿದ್ದು. ಕಣ್ಣು ತೇವವಾಗಿತ್ತು, ನಡುನೆತ್ತಿ ಉರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಎದ್ದು ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ರೂಮಿನ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ನಿಂತವಳಿಗೆ ಮುಂಜಾವಿನ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮರೆತಂತೆ ಅನಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಸ್ಮೃತಿಗೆ ತಾಗಿ ಮನಸು ಶಾಂತವಾಯಿತು.

ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳುವ ಮುನ್ನ ದೇಹ ಹಾಗೂ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರತಿರೋಧ ಒಡ್ಡುವುದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ. ಹೂಸತನದಲ್ಲಿನ ಅಪೇಕ್ಷೆಗಳ ಜೊತೆ ಆತಂಕಗಳೂ ಗೂಡುಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದರ ಫಲಿತಾಂಶ ಈ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು ಎಂಬುದು ಅರಿವಾಗುತ್ತಿದೆ.

"Ignorance gives pleasure" ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನೂರರಷ್ಟು ಸತ್ಯ. ವಿಚಾರಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ತಿಳುವಳಿಕಸ್ಥರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದರೆ, ವಿವೇಕ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೆ, ಅದಕ್ಕೆ ನಂಗೆ ಇದ್ಯಾವುದೂ ಬೇಡವಾಗಿರೋದು. ಮುಗ್ಥತ್ವ ಮತ್ತು ಸಾತ್ವಿಕತೆಯ ಬದುಕು ಕಲ್ಪಿತವಾಗಿರೋವಾಗ ವಾಸ್ತವದ ಕಠಿಣತೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೇ ಸಾಗಬೇಕೆಂಬ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಅಸಹಾಯಕಳನ್ನಾಗಿಸುತ್ತೆ.

ಅಂದು ಮೊದಲುಗೊಂಡ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಬೆನ್ನಟ್ಟುತ್ತಲೆ ಸಾಗಿ ಬಂದಿವೆ. ನನ್ನೊಳಗಿನ ನನ್ನ ಹುಡುಕಾಟದ ಪ್ರಥಮ ತಂತು ಅದೆಂಬುದು ಖಾತ್ರಿಯಾಗಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗಂತೂ ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತಲಿವೆ. ಹುಟ್ಟು ಸಾವು ಕರ್ಮ ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞೆ ಹೀಗೆ ಏನೇನೋ. ಸಂತಸ ಹಾಗು ಸಂತೃಪ್ತಿಯ ನಡುವಿನ ಸಣ್ಣ ಎಳೆಯಶ್ಟಿನ ಅಂತರದ ಅರಿವಿನ್ನೂ ಮೂಡಬೇಕಿದೆ, ಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎಂದಿಗೂ ಭಿನ್ನವೇ, ಆದರೆ ಇವೆರಡರ ಸಾಮ್ಯ ಇರುವುದು ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿ, ಹಾಗಾಗಿ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ತಯಾರಾದರೆ ಯಾವುದೇ ಸ್ಥಿಯನ್ನಾಗಲಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ದಾಟಬಹುದು.

ಸದಾ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆಯ ಕೊಟೆಯಲ್ಲೇ ಬೆಳೆದವಳಿಗೆ ಬದುಕಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಹಾದಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ತಡವರಿಸುವಂತಾಗಿದೆ.


No comments:

Post a Comment